Umut ile Şükür Arasında

2

BEĞENDİM

0

Umut ile Şükür Arasında

Kendimi bildim bileli iki kelimenin arasında gidip geliyorum: umut ve şükür.
Şükredecek sebep çok.
Sağlıklı olmak…
Evlatlarımın sağlıklı olması…
Kendime göre huzurlu bir hayat sürebilmek…
Bir sofranın başında sevdiklerinle oturabilmek…
İnsan bunları düşündüğünde içinden doğal olarak bir “şükür” geçiyor.
Ama hayat sadece şükürle yürüyen bir yol değil.
Çünkü bir de umut var.
Daha yaşanabilir bir kent umudu…
Refah düzeyi yüksek bir ülke umudu…
Ölmeyen kadınlar umudu…
Açlık nedir bilmeyen çocuklar umudu…
Adil ve eşit bir toplum umudu…
İşte insan tam burada durup düşünmeden edemiyor.
Bugünün Türkiye’sinde, bir insan en temel ihtiyacını bile çözemediğinde “şükretmek” ne kadar işe yarıyor?
Bir anne çocuğuna yeterli besin veremiyorsa…
Bir genç geleceğini başka ülkelerde arıyorsa…
Bir kadın akşam eve dönerken korkuyorsa…
O zaman şükür tek başına yetmiyor.
Şükür insanın içini teselli ediyor belki, ama dünyayı değiştirmiyor.
İşte o noktada umut devreye giriyor.
Ama burada da başka bir soru beliriyor zihnimde:
Umut gerçekten bir güç mü, yoksa kendimizi ayakta tutmak için geliştirdiğimiz bir telkin yöntemi mi?
Bazen düşünüyorum…
Belki de umut, insanın karanlığa teslim olmamak için yaktığı küçük bir mumdur.
O mum tek başına geceyi bitirmez.
Ama karanlığa alışmamamızı sağlar.
Belki umut tam olarak budur:
Gerçeği inkâr etmek değil, daha iyisinin mümkün olduğuna inanmayı reddetmemektir.
Çünkü umudu kaybeden toplumlar sadece fakirleşmez…
Sessizleşir.
Şükür insanın kalbini korur.
Ama umut, insanın yarınını korur.
Ve galiba bu yüzden hâlâ içimde bir yerlerde şu cümle dolaşıp duruyor:
Şükrederek yaşıyoruz ama umut ederek ayakta kalıyoruz.