Piramidin Altında Yaşamak

Bir piramit düşün…En tepesinde hayaller var.Altında umutlar…Daha altında saygı, sevgi…En dibinde ise sadece hayatta kalma telaşı.

Amerikalı psikolog Abraham Maslow bir sözünde şöyle der:“Bir insanın olabileceği neyse, o olmalıdır.”

Ne kadar güçlü, ne kadar iddialı bir cümle…Ama insanın içinden bir ses de soruyor:“Peki ya olamıyorsak?”

Çünkü hayat kitaplarda anlatıldığı gibi sıralı ilerlemiyor.

Biz o piramidin en alt katında kalabalık bir şekilde yaşıyoruz.Omuz omuza…Birbirimize değe değe ama yine de yalnız.

Sabah uyanan bir insanın ilk derdi ne sizce?“Bugün kendimi nasıl geliştirebilirim?” mi?Yoksa “Bugünü nasıl çıkarırım?” mı?

Cevabı hepimiz biliyoruz.

Markete girerken hesap yapan bir toplumuz biz.Sepete değil, etikete bakan…İhtiyacına değil, fiyatına göre yaşayan…

Hal böyleyken kim çıkıp da“Ben artık kendimi gerçekleştireceğim” diyebilir?

Diyemez.

Çünkü insanın zihni, açlıkla meşgulseruhuna sıra gelmez.

Bir çocuğun hayal kurabilmesi için önce tok olması gerekir.Bir gencin kitap okuyabilmesi için önce kaygısının azalması gerekir.Bir insanın kendini bulabilmesi için önce kaybolmaması gerekir.

Ama biz…Sürekli bir şeyleri kaybederek büyüyoruz.

Heveslerimizi,zamanımızı,enerjimizi…

Sonra dönüp kendimize kızıyoruz:“Neden istediğim yerde değilim?”

Belki de soru yanlış.

Belki de sormamız gereken şu:“Biz gerçekten o noktaya çıkabilecek şartlara sahip miydik?”

Çünkü herkes aynı merdivene tırmanmıyor.Kimisi asansörle çıkıyor hayata,kimisi daha ilk basamakta yük taşıyor.

İşte adalet dediğimiz şey de burada başlıyor aslında.

Eşit hayaller değil…
eşit imkanlar lazım insana.

Yoksa bir taraf gökyüzüne bakarkendiğer taraf başını kaldıracak gücü bile bulamaz.

Ve yine de…Tuhaf bir şekilde umut var bu topraklarda.

Çünkü insanlar hâlâ direniyor.Bir şekilde öğrenmeye, üretmeye, hayal kurmaya devam ediyor.

Belki zirveye ulaşamıyoruz amao piramidin altında ezilmeyi de tam kabul etmiyoruz.

Küçük küçük…yavaş yavaş…ama inatla…

Yukarı bakmaya devam ediyoruz.

Düşünüyorum da…Sevgili Abraham Maslow bugün Türkiye’de yaşasaydı acaba ne derdi?

Muhtemelen piramidi yeniden çizerdi.En alta “geçinebilmek” yazardı…Onun üstüne “borçsuz yaşayabilmek”…

Sonra “gelecek kaygısı olmadan uyuyabilmek”…

Ve belki de şöyle derdi:

“İnsanlar kendini gerçekleştiremiyor çünkü bütün enerjilerini hayatta kalmaya harcıyor.”

Belki de bugün en büyük lüks;sessiz bir kafede oturup huzurla kitap okuyabilmek…Yarın ne olacak korkusu olmadan hayal kurabilmek.

Bazılarınız bu yazıyı okurken tam olarak ne anlatmak istediğimi anlamayacak…Belki de anlamak istemeyecek.

Ne diyelim…

Anlayanlar…

anlamayanlara anlatsın.

Kalın sağlıcakla…

Gönül Güleç