KİTAPSIZ ŞİİRLER

İNSANOĞLU

Tanımıyor, tanımıyor İnsan artık kendini tanımıyor Yoz düzenin çemberinde Geveleyip savruluyor

Nâmı insan Doğduğuna olmuş pişman Kara delik büyüdükçe Yüreğinde hep bir isyan

Sağı solu yalan dolu Vicdanın yok insanoğlu Koysam seni teraziye Kaç kilosun insanoğlu İNSANCA YAŞAMAK

Hayata kıyısında başlamak Uçurumda yaşamak Papatyasını koparıp, falına bakmak Zor zanaat insanca yaşamak

Bir yanın mavi boncuk Bir yanın kışlık gocuk Terazi hangi tarafa tartarsa Orada başlıyor yolculuk

AŞK OLA

Ne çabuk unutuldu Yaşanmamış saydılar İnsanların umudu zaten yoktu Onu da elinden aldılar Yaz bir kenara Cahillik hızla çoğala

Köle beyinler, üç gün için var ola

Sonrası; hüsran, hüzün Başka da ne ola

Ektiğini biçiyorsa çiftçi

Mahsulü bol ola

İnsanların gözü kör, dili lâl

Nefes almayı yaşamak sayanlara

Aşk ola, aşk ola

Belki dillenir, belki delilenir

Omuzunda yük çoğaldıkça, var olmayı kabulle

Var olana, bu diyarlar yar ola

Aşk olur, umut olur

Yaşayanlara helâl ola