YÜKSEL KÖROĞLU/KİTAPSIZ ŞİİRLER

ÖNSÖZ:

Büyütmek isterdim hayatıma tüm girenleri. Ve anne-mi, babamı, kardeşlerimi, eşimi. Onları pamuklara sarıp büyütürken, sımsıkı sarılıp ruhlarını doyurana kadar, “Seni seviyorum.” deyip doya doya öpmeyi. Hayaller kurup, oyunlar oynamayı. Düştüğünde ayağa kalkıp, mutluyken gülmeyi öğretmek isterdim. Önce kendini sevmeyi, kendini korumayı öğretmek isterdim.

Hayattan daha çok keyif almayı, hem çalışmanın hem de dinlenmenin önemini altını çizmek isterdim. Yaşamın; yaşadığın an olduğunu ve anlamlı bir bakış ile sev-gi dolu bir yüreğin servetlere bedel olduğunu anlatmak isterdim. Ama önce, ilk önce kendimi büyütmek isterdim.

BEN

Yaz mevsimi göstermeye başladı kendini Isıtıyor güneş

Tepende duruşu, terli ve yorgun düşürüyor.

Bir ağaç gölgesi Tenimi soğutup, içimi ısıtıyor

Deniz, kum muhteşem! Bir de orman renk katıyor.

Üzerimde yapış yapış kum taneleri Elimde içeceğim…

Sağım, solum ve yaşadığım şehrim!

Sizi bir ağaç gölgesinde izlerim ağacın ruhunu yaşar.

Aslında kendimi gizlerim

Bir ağaçtı çünkü bedenim

Yaş ilerledikçe kendimi bulup ,arkamda bıraktığım Beni ben bilirim.

SİZ GÖMÜN BENİ

Bir tarafım zulüm, diğer yanım boş Kalmışım arada, olmuşum sarhoş

Oy beni beni, neyleyim beni Ölüm can yoldaşım, siz gömün beni

Yalan ile dolan olmuşlar kardeş

Rengi belli değil, insana benzer

Bu kadarı yeter, bre densizler Ölüm kapınızda, ölmeyin hadi

Şakşakçının sonu, yoktur ki yolu

Umudu olana vardır bir yolu Oy beni beni, neyleyim beni Ölüm can yoldaşım, siz gömün beni…